Power Vrouw Gabi

Power Vrouw Gabi ken ik ook al heel lang, vooral online. Wij schreven samen op een forum voor moeders die kinderen borstvoeding geven. Hoewel we niet zo ver van elkaar wonen, zochten we elkaar niet op, maar bleven elkaar wel volgen. Gabi is van oorsprong psychiatrisch verpleegkundige. Een aantal jaren geleden maakte ze de grote sprong om haar hart te volgen. Ze opende een bakwinkel. In deze winkel werken o.a. jongeren met een (psychiatrische) beperking. Ik fotografeerde Gabi thuis in haar woonkamer.

Gabi is eigenaar van de bakwinkel Gaabs in Doetinchem.

Gabi- Hunter | Powervrouw | Monumenten- fotograaf-Léontine-van-Geffen-Lamers

 

Waarom deze locatie?

Als je mij op de persoon vraagt, waar voel jij je goed, dan is dat hier, thuis. Dat is voor mij vooral de zaterdagavond. Dan heb ik 6 dagen gewerkt en ben ik moe. Eerst eten en daarna plof ik samen met mijn gezin op de bank. Dat is het ultieme thuisgevoel. En als je mij vraagt wat het belangrijkste is, dan is dat uiteindelijk mijn gezin. Zij zijn belangrijker dan mijn zaak. Thuis is er rust en Joost (mijn man) is mijn baken, hij heeft alles geregeld. Samen op de bank een film kijken, wijntje er bij. Meer heb ik dan ook echt niet nodig. Ik hoef geen dure dingen of vakanties. Dit is wat ik wil, een huis waar ik mij goed voel met mensen die ik liefheb. Dat vind ik belangrijk.

Wat doet het met je?

Behalve dat ik het heel fijn vind om weer bij mijn man en kinderen te zijn, de drukte vloeit dan van mij af. Ik kan het echt allemaal los laten. Alles is dan ook afgerond. Het is een afsluiting, loslaten en gewoon overgeven aan ontspanning. Dat gaat door de weeks vaak niet, als ik dan op de bank zit heb ik toch vaak de laptop op schoot. Zaterdagavond niet. Die is heilig.

Waarom koos je dit lied van Prince?

Ik ben altijd groot fan van Prince geweest, ging naar zijn concerten. Dit vind ik 1 van zijn mooiste liedjes. Het is niet persé de tekst. Het lied raakt mij gewoon. Het is zo klein en rustig gezongen. Wat ik wel goed vind aan de tekst is dat het leven soms zo anders kan zijn dan je verwacht. Dat je het moet nemen als het komt. Je moet je aanpassen aan de situatie. Je verwacht niet dat het sneeuwt in april, maar soms doet het dat toch. Dat is wat het raakt. Ik herken dit in alles in mijn leven.  Het is altijd schakelen en flexibel zijn.

Welk gevoel roept het lied bij je op?

Ik word er emotioneel van, helemaal nu Prince er niet meer is. Ik kan nu niet meer naar zijn concerten.  Na 15 jaar gewoon niet meer samen met een goede vriendin naar zijn concerten. Ik vind dat heel lastig. Dat hakt er in. Soort jeugdsentiment. Een laatste zin als “good things never last”, raakt mij en maakt mij opstandig. Het confronteert mij met mijn eigen sterfelijkheid. Hoezo, aan alles komt een einde?! Ik wil niet dat er een einde komt! Ik houd zo van dit leven! Ik vind het allemaal veel te leuk. Dat maakt dit lied mij weer bewust van en dat vind ik positief, hoezo ‘all good things never last’. Ik wil gewoon dat het ‘last’!

Wat is kracht voor jou? 

Mijzelf kunnen zijn, ten alle tijden. Dat is niet altijd makkelijk, maar lukt mij redelijk goed. Het is niet zo dat je altijd 100% trouw aan je zelf kunt zijn, als je ook op goede voet met je omgeving wilt leven. Soms moet je concessies doen.  Dat vind ik wel een dilemma, maar ik wil mijzelf kunnen zijn. Trouw zijn aan wat je vindt en waar je voor staat.

Wat ik bewonder aan Gabi

Online ken ik Gabi heel wat jaren. Toen ze nog in de psychiatrie werkte bakte ze in de weekenden regelmatig de prachtigste taarten voor verschillende mensen. Dat ze uiteindelijk de stap nam om het beroepsmatig te gaan doen vond ik dapper. Er zijn veel mensen die dromen, maar minder die doen (helaas). Gabi deed het. Nog mooier werd het dat zij in haar winkel weer anderen helpt om te kunnen werken. In mijn beleving komen er zo voor haar twee werelden samen die eerst gescheiden waren. Want de combinatie werken en ‘psychiatrie’, die verzin je niet. Bij Gabi kan dat en ze doet het, met heel haar hart en ziel. Bewonderenswaardig.

Voor wie het lied van Prince niet kent: